Hvað veldur því að sífellt fleiri unglingar og ungir menn finna sig ekki lengur heima í eigin líkama, en þó í transkynjaðri sjálfsmynd? Bandaríski klíníski sálfræðingurinn og sálgreinandinn Joe Burgo, sem vinnur nær eingöngu með körlum sem skilgreina sig sem trans, körlum sem hafa hætt við kynskipti og körlum sem glíma við sjálfskynjunarfetisma, deildi sjónarmiðum sínum í einlægu samtali við rithöfundinn Sarah Mittermaier. Niðurstaða hans er sú að menningin hafi ekkert lengur upp á að bjóða drengjum sem hjálpi þeim að þroskast í fullorðna karlmenn og að kyn fylli upp í það tómarúm.

Menning sem kennir drengjum ekkert lengur

Samkvæmt Burgo alast drengir upp við þá hugmynd að kyn sé algjörlega mótað af uppeldi — að drengir og stúlkur séu í grunninn eins og aðeins uppeldið greini þau að. Að hans mati hefur þessi hugmynd náð djúpri fótfestu í skólum og heilbrigðisþjónustu: Bandaríska sálfræðingafélagið APA gaf árið 2018 út leiðbeiningar þar sem karlmennska er að mestu sett fram sem skaðleg. Afleiðingin er sú að drengir sem komast á kynþroska og finna áhrif testósteróns á eigin skinni — meiri árásargirni, sterkari kynhvöt og áhættuhegðun — læra að þessar breytingar séu rangar eða hættulegar. Þar sem fyrri kynslóðir höfðu enn helgisiði, íþróttir eða drengjafélög til að gefa þessari orku farveg, eru slíkir vettvangar að mestu horfnir eða orðnir blandaðir, að sögn Burgo. Lítið er eftir sem kennt getur drengjum að beina vaxandi styrk sínum í uppbyggilegan farveg í stað þess að bæla hann niður.

Skömm yfir eigin líkama

Burgo sér endurtekið mynstur í starfi sínu: drengi sem finna fyrir djúpri vanlíðan vegna eigin kynferðislegrar örvunar, sjálfkrafa stinningar og þess einfalda veruleika að þeir laðast að stúlkum. Þeir óttast að vera álitnir „ógnvekjandi“ eða „fara yfir mörk“ og sumir biðja jafnvel um estrógen til að losna við sjálfkrafa stinningar. Fyrir drengi sem eru hvort eða er utan félagslegs stigveldis „alfakarlmanna“ — óheppnir í félagslegum samskiptum, hlédrægir og lítt sigursælir hjá stúlkum — getur tilhugsunin um að lifa áfram sem stúlka orðið meira en aðlaðandi: hún verður leið út úr líkama og kynhneigð sem umhverfið lætur þá stöðugt finna til sektarkenndar vegna.

Tvær blindgötur

Mittermaier dregur þetta saman með eftirtektarverðum hætti í samtalinu: Drengjum eru boðin tvö vanvirk mót. Annaðhvort hafna þeir dómnum yfir karlmennsku og róttækjast í átt að persónum á borð við Andrew Tate, eða þeir hafna sjálfum sér og þar með allri hugmyndinni um að þeir muni nokkurn tíma verða karlmenn. Burgo leggur áherslu á að hér sé ekki um eina einangraða orsök að ræða: Hjá drengjum með skyndilega kynáttunarvillu sem kemur fram seint á kynþroskaskeiði (ROGD) sér hann oft blöndu af félagslegri vanfærni, óhóflegri notkun á tölvuleikjum og klámi og vaxandi firringu frá eigin líkama. Þá býður kyn þeim, með hans orðum, skyndilega „leið út“ — skýringu og sjálfsmynd sem fjarlægir vanlíðanina án þess að tekist sé á við undirliggjandi vandann.

Hvað þetta þýðir fyrir víðari umræðu

Greining Burgo samræmist sjónarmiðum vaxandi hóps klínískra sérfræðinga sem vilja ekki líta á kynáttunarvillu hjá drengjum sem aðskilda frá víðtækari þróun: hvarfi karlkyns fyrirmynda, flóttanum inn í skjátíma og menningu sem gerir karlmennsku frekar að vandamáli en veitir leiðsögn. Hann kallar ekki eftir því að drengjum verði þrýst aftur inn í úrelt mót, heldur að þeir þurfi eitthvað til að þroskast í átt að: fullorðna og ábyrga mynd karlmennsku í stað þess að fá aðeins lista yfir það sem þeir mega ekki vera.