Amerikaanse ACOG-sectievoorzitter treedt af na kritiek op WPATH-richtlijnen

Een Amerikaanse gynaecologe die jarenlang gender-bevestigende operaties uitvoerde, moest in maart 2026 een keuze maken: zwijgen over haar kritiek op de richtlijnen van WPATH, of haar bestuursfunctie opgeven. Ze koos voor het laatste — en vertelt sindsdien in de Amerikaanse pers waarom.

Van uitvoerder tot criticus

Dr. Karla Solheim is gecertificeerd verloskundige-gynaecoloog, zelfbeschreven lesbische Democraat en moeder. Ze was ongeveer anderhalf jaar voorzitter van de Iowa-afdeling van het American College of Obstetricians and Gynecologists (ACOG), waar ze zich vooral inzette voor betere toegang tot vrouwenzorg op het platteland. Tot 2023 voerde ze zelf gender-bevestigende hysterectomieen uit — in het volle vertrouwen, zoals ze het later zelf beschreef, dat de richtlijnen die deze ingrepen onderbouwden op degelijk bewijs berustten.

Dat vertrouwen kalfde af toen ze de onderliggende literatuur en interne documenten van WPATH (World Professional Association for Transgender Health) begon door te nemen. Haar conclusie was scherp: het onderzoek waarop de richtlijnen steunen was naar haar oordeel niet slechts zwak, maar ronduit frauduleus. Een robuuste onderbouwing voor de langetermijnvoordelen van deze behandelingen bestaat volgens haar niet — terwijl de onomkeerbaarheid van de ingrepen wel vaststaat.

Een ultimatum van haar eigen vereniging

In december 2025 zette Solheim haar bezwaren op papier in een essay getiteld "Physicians Must Demand Answers from WPATH", gepubliceerd op haar eigen Substack. De reactie van ACOG liet niet lang op zich wachten. Op 4 februari 2026 liet vicevoorzitter Rachel Pittman haar per e-mail weten dat het stuk "zorgen opriep" — met name omdat Solheim publiekelijk haar ongenoegen uitte over de manier waarop ACOG de WPATH-richtlijnen in zijn eigen klinische advisering had overgenomen.

Op 10 maart 2026 volgde een gesprek waarin Pittman haar voor de keuze stelde: haar kritiek op WPATH staken, of aftreden als sectievoorzitter. Solheim koos voor het laatste. Ze maakte haar verhaal vervolgens openbaar in een essay voor The Free Press, onder de titel "My Medical Association Silenced My Views on Gender Treatment" — een stuk dat in de Amerikaanse gezondheidszorg voor de nodige ophef zorgde.

Wat haar zaak breder duidt

Solheim is niet de eerste arts die na kritiek op WPATH botst met haar eigen beroepsgroep, maar haar profiel maakt de zaak lastig weg te zetten als politiek gemotiveerd: ze noemt zichzelf uitdrukkelijk Democraat, lesbisch, en jarenlang zelf uitvoerder van de ingrepen die ze nu bekritiseert. Juist daarom, betoogt ze, verdient haar boodschap gehoor: wanneer gezaghebbende medische instanties gerede zorgen categorisch wegwuiven in plaats van ze inhoudelijk te weerleggen, ondermijnt dat op termijn het vertrouwen in de hele beroepsgroep — niet alleen op dit ene dossier.

Haar zaak voegt zich bij een reeks vergelijkbare meldingen van Amerikaanse artsen en verpleegkundigen die de afgelopen jaren naar buiten traden met kritiek op de wetenschappelijke onderbouwing van gender-bevestigende zorg, voor zowel minderjarigen als volwassenen. Voor de beroepsverenigingen zelf — ACOG voorop — blijft de vraag onbeantwoord die Solheim opwierp: als de kritiek onterecht is, waarom dan niet inhoudelijk weerleggen in plaats van de criticus de deur te wijzen?