Klínískur sálfræðingur Joe Burgo: hvers vegna drengjum í dag er ekki gefið svigrúm til að verða karlmenn

Hvað veldur því að sífellt fleiri unglingar og ungir menn kunna ekki lengur við sig í eigin líkama en finna sig hins vegar í trans kynvitund? Bandaríski klíníski sálfræðingurinn og sálgreinandinn Joe Burgo, sem starfar nær eingöngu með transgreindum karlmönnum, karlmönnum sem hafa horfið frá kynleiðréttingu og karlmönnum sem glíma við sjálfskynjunarkynörvun, gaf sína sýn á málið í einlægu samtali við rithöfundinn Sarah Mittermaier. Niðurstaða hans er sú að menningin hafi ekkert lengur að bjóða drengjum til að verða fullorðnir karlmenn og að kyn taki við því hlutverki.

Menning sem kennir drengjum ekkert lengur

Samkvæmt Burgo alast drengir upp við þá hugmynd að kyn sé alfarið lærð hegðun — að drengir og stúlkur séu í grundvallaratriðum eins og að uppeldi eitt og sér greini þau að. Að hans sögn hefur þessi skoðun náð djúpum rótum í skólum og heilbrigðisþjónustu: bandaríska sálfræðingafélagið APA gaf árið 2018 út leiðbeiningar þar sem karlmennska er að miklu leyti sett fram sem skaðleg. Afleiðingin er sú að drengir sem komast á kynþroskaaldur og finna áhrif testósteróns á eigin skinni — meiri árásargirni, sterkari kynhvöt og áhættuhegðun — læra að þessar breytingar séu rangar eða hættulegar. Þar sem fyrri kynslóðir höfðu enn helgisiði, íþróttir eða drengjafélög til að veita þessari orku farveg, hafa slíkir vettvangar að sögn Burgo að mestu horfið eða orðið blandaðir. Lítið er eftir sem kenna drengjum að beina vaxandi styrk sínum í uppbyggilegan farveg í stað þess að bæla hann niður.

Skömm yfir eigin líkama

Burgo sér síendurtekið mynstur í starfi sínu: drengi sem líður djúpt óþægilega vegna eigin kynferðislegrar örvunar, ósjálfráðra stinninga og þeirrar einföldu staðreyndar að þeir laðist að stúlkum. Þeir óttast að vera álitnir „ógnandi“ eða „fara yfir mörk“ og sumir biðja jafnvel um estrógen til að losna við ósjálfráðar stinningar. Fyrir drengi sem standa hvort sem er utan félagslegs stigveldis „alfakarla“ — eru klaufalegir, lokaðir og eiga litlum árangri að fagna hjá stúlkum — getur framtíð þar sem þeir lifa sem stúlkur virst meira en freistandi: leið út úr líkama og kynhneigð sem umhverfið vekur stöðugt sektarkennd hjá þeim vegna.

Tvær blindgötur

Mittermaier dregur þetta saman með eftirtektarverðum hætti í samtalinu: drengjum eru boðin tvö óheilbrigð mót. Annaðhvort hafna þeir dómnum yfir karlmennsku og róttækjast í átt að persónum á borð við Andrew Tate, eða þeir hafna sjálfum sér og þar með allri hugmyndinni um að þeir muni nokkurn tíma verða karlmenn. Burgo leggur áherslu á að hér sé ekki um eina einangraða orsök að ræða: hjá drengjum með skyndilegan, síðkominn kynama á kynþroskaskeiði (ROGD) sér hann oft samspil félagslegrar klaufaskapar, óhóflegrar notkunar tölvuleikja og kláms og vaxandi firringar frá eigin líkama. Kyn verður þá, með hans orðum, skyndilega „leið út“ — skýring og sjálfsmynd sem fjarlægir óþægindin án þess að tekist sé á við undirliggjandi vandann.

Hvað þetta þýðir fyrir víðari umræðuna

Greining Burgo fellur að sjónarmiðum sífellt fleiri klínískra sérfræðinga sem vilja ekki líta á kynama hjá drengjum óháð víðtækari þróun: hvarfi karlkyns fyrirmynda, flótta inn í skjátíma og menningu sem gerir frekar vandamál úr karlmennsku en leiðbeinir drengjum í gegnum hana. Hann kallar ekki eftir því að drengjum verði þrýst aftur inn í úrelt mót, heldur að þeir þurfi eitthvað til að stefna að: fullorðinslega og ábyrga mynd karlmennsku í stað þess eins að fá lista yfir það sem þeir mega ekki vera. Jungískt sjónarhorn á kynjahugmyndafræði er að finna í greininni Hinn eilífi drengur.