Heim › Vísindi og umræða › Steensma 2013 — brotthvarf kynjavanlíðanar hjá börnum

Steensma 2013 — brotthvarf kynjavanlíðanar hjá börnum

Steensma og samstarfsfólk hans fylgdu eftir hópi barna með kynjavanlíðan í Amsterdam og birtu árið 2013 í Journal of the American Academy of Child and Adolescent Psychiatry niðurstöður sínar um þá þætti sem spáðu fyrir um hvort vanlíðanin héldist (viðvarandi kynjavanlíðan) eða hyrfi (brotthvarf) á tímabilinu frá bernsku til unglingsára.

Rannsóknin

Steensma og samstarfsfólk hans fylgdu eftir hópi barna með kynjavanlíðan í Amsterdam og birtu árið 2013 í Journal of the American Academy of Child and Adolescent Psychiatry niðurstöður sínar um þá þætti sem spáðu fyrir um hvort vanlíðanin héldist (viðvarandi kynjavanlíðan) eða hyrfi (brotthvarf) á tímabilinu frá bernsku til unglingsára.

Helstu niðurstöður

Hjá meirihluta barnanna sem voru rannsökuð hvarf vanlíðanin í kringum upphaf kynþroskans. Þeir þættir sem tengdust viðvarandi kynjavanlíðan voru meðal annars: hversu mikil vanlíðanin var, félagsleg kynskipti á bernskuárum, aldur við fyrstu komu í þjónustu og hugræn og tilfinningaleg samsömun með hinu kyninu.

Þýðing fyrir stefnumótun

Rannsóknarinnar er oft getið í umræðum um stefnumótun varðandi heilbrigðisþjónustu fyrir börn og ungmenni með kynjavanlíðan, meðal annars í Cass-úttektinni. Hún undirstrikar mikilvægi vandaðrar mismunagreiningar til að meta hvaða börn gætu haft gagn af læknisfræðilegri íhlutun.