Australisch lesmateriaal haalt geslacht uit de biologieles — en noemt dat inclusief

In het prentenboek What Makes a Baby, bedoeld voor kinderen van vier tot acht jaar, komt geen man of vrouw voor. Voortplanting wordt uitgelegd met de zin: "Wanneer volwassenen een baby willen maken, moeten zij een eitje van het ene lichaam en sperma van het andere lichaam halen." In de puberteitsgids You-ology voor oudere kinderen heet het niet dat jongens een stem krijgen die breekt doordat hun testikels testosteron aanmaken, maar dat "hormonen je borsten of testes vertellen om te groeien" — zonder dat ooit wordt gezegd wiens lichaam welke klieren heeft. En in de "inclusive language"-richtlijnen die Australische staten als Victoria en Queensland aan scholen meegeven, wordt "jongens hebben penissen" vervangen door "lichamen met penissen".

Wie dit signaleert

Het is dr. Sandra Pertot die deze voorbeelden naast elkaar zet. Pertot is gepensioneerd klinisch psycholoog met vijftig jaar praktijkervaring in de seksuologie en publiceerde haar analyse op 5 oktober 2026 in de nieuwsbrief Gender Clinic News, onder de titel "Where did I come from? Don't ask". Haar stelling: waar seksuele voorlichting vroeger worstelde met het onderwerp voortplanting, worstelt ze nu met iets fundamentelers — het erkennen dat lichamen een geslacht hebben. "De eerste vereiste is elke associatie tussen iemands geslacht en de door hen opgegeven genderidentiteit te ontkennen, wat elk gesprek over geslacht nogal lastig maakt", schrijft ze.

Van voorlichting naar vermijding

Het verschil met eerdere terughoudendheid rond seksuele voorlichting is wezenlijk. Vroeger ging het erom hoe expliciet je met kinderen over voortplanting sprak; dat was een vraag van toon en timing. Wat Pertot beschrijft is iets anders: lesmateriaal dat de biologische feiten zelf vervaagt, niet uit preutsheid maar om te voorkomen dat sekse als vaststaand gegeven wordt gepresenteerd. Een eitje en een zaadcel krijgen in What Makes a Baby geen lichaam met een geslacht meer toegewezen — ze "komen gewoon ergens vandaan". Voor kinderen die net leren hoe hun eigen lichaam werkt, is dat geen neutrale woordkeuze maar een leemte: ze krijgen niet de taal aangereikt om te begrijpen waarom hun lichaam verandert zoals het verandert.

Wat er precies wordt beweerd

Pertot citeert de Australische oudergroep PAGD (Parents of Adolescents with Gender Distress), die erop wijst hoe genderidentiteit in dit lesmateriaal wordt neergezet: als een "complete staat van zijn die geen andere uitleg nodig heeft dan een gevoel". Geslacht — iets biologisch, extern vast te stellen — en genderidentiteit — een zelfgerapporteerd gevoel — worden in deze voorlichting niet naast elkaar gelegd, maar het eerste wordt stilzwijgend door het tweede vervangen. Dat is precies het punt waar de rol van ouders en school bij jonge kinderen met gendervragen in de knel komt: een kind dat worstelt met zijn lichaam krijgt van de klas geen vocabulaire aangereikt om dat lichaam te begrijpen, wel een kant-en-klaar frame om het eigen ongemak als bewijs van een aparte identiteit te lezen.

Geen geïsoleerd incident

Dit lesmateriaal staat niet op zichzelf. Het past bij een bredere Australische beweging: terwijl staten als Victoria en Queensland dit soort richtlijnen aan scholen opleggen, is elders in Australië net een nationale herziening van start gegaan van de richtlijn voor puberteitsremmers bij jongeren met genderdysforie — een teken dat de medische kant van het debat wél aan heroverweging onderhevig is, terwijl de onderwijskant van diezelfde aannames vooralsnog ongemoeid blijft. Hoe gender op school in Nederland aan bod komt, staat in een apart artikel. Nederlandse ouders en leraren die willen weten wat er in hún klaslokaal wordt onderwezen, vinden een vergelijkbaar overzicht van lesmateriaal en schoolbeleid op genderopschool.nl.

Onze duiding

Pertot beschrijft wat er in het lesmateriaal staat; de conclusie dat dit schadelijk is, is haar eigen interpretatie — en wat ons betreft een terechte. Respect voor transgender personen vraagt niet om het wegpoetsen van biologisch geslacht uit de klas. Sterker nog: kinderen die later met hun eigen lichaam worstelen, zijn juist gebaat bij heldere, feitelijke taal daarover — niet bij een voorlichting die geslacht als een vermijdbaar detail behandelt. Een lesmethode die weigert te zeggen dat jongens een penis hebben, geeft geen inclusief signaal af; ze onttrekt kinderen de begrippen om over hun eigen ontwikkeling na te denken.

Bronnen

• Sandra Pertot, "Where did I come from? Don't ask", Gender Clinic News, 5 oktober 2026. genderclinicnews.com