Fyrsta rannsóknin á niðurstöðum Dutch Protocol

Árið 2011 birti rannsóknarhópurinn frá Amsterdam, undir stjórn barnageðlæknisins Annelou de Vries, fyrstu rannsóknina á niðurstöðum Dutch Protocol. Fram að því hafði aðeins aðferðinni verið lýst; sjá birtinguna frá 2006.

Það sem rannsóknin sýndi

Rannsóknin fylgdist með sjötíu ungmennum sem fengu kynþroskabælandi lyf á árunum 2000 til 2008. Þau voru metin áður en meðferðin hófst og aftur rétt áður en meðferð með kynhormónum hófst. Á þessu tímabili dró úr þunglyndiseinkennum og hegðunarvanda og almenn færni batnaði.

Það sem breyttist ekki

Sjálfur kynaminn og óánægjan með eigin líkama minnkuðu ekki meðan á meðferð með kynþroskabælandi lyfjum stóð. Öll sjötíu ungmennin héldu síðan áfram í meðferð með kynhormónum. Þetta hefur skipt máli í síðari umræðu um hvort kynþroskabælandi lyf séu í raun hlé til umhugsunar.

Takmarkanirnar

Hópurinn var mjög valinn: aðeins ungmenni með kynama frá fyrstu bernsku, án alvarlegra geðrænna vandamála og með stuðning foreldra. Enginn samanburðarhópur var til staðar, þannig að ekki er hægt að fullyrða hvort batinn hafi komið vegna lyfjanna eða vegna stuðningsins og þess að ungmennin urðu eldri; um slíkar rannsóknir fjallar síðan um árgangsrannsóknir í transheilbrigðisþjónustu. Breska NICE tók rannsóknina með í mati sínu árið 2020 og taldi vissu sönnunargagnanna mjög litla; sjá NICE-úttektina í skjalasafninu.

Hvernig rannsóknin var framkvæmd

Á árunum 2000 til 2008 var næstum tvö hundruð ungmennum vísað á heilsugæslustöðina í Amsterdam. Yfir hundrað þeirra fengu kynþroskabælandi lyf. Rannsóknin lýsir fyrstu sjötíu sem hófu síðan meðferð með kynhormónum. Við fyrstu mælingu voru þau að meðaltali rúmlega þrettán ára, en við þá síðari næstum sautján ára. Ungmennin og foreldrar þeirra svöruðu spurningalistum um depurð, kvíða, reiði og hegðunarvanda og rannsakendurnir mátu almenna færni þeirra. Auk þess voru kynaminn og ánægjan með eigin líkama mæld.

Munur á drengjum og stúlkum

Niðurstöðurnar voru ekki eins hjá öllum. Hjá ungmennunum sem fæddust sem stúlkur jókst óánægjan með eigin líkama meðan á meðferð með kynþroskabælandi lyfjum stóð í stað þess að minnka. Rannsakendurnir skýrðu það með því að kynþroskabælandi lyf stöðva vissulega kynþroskann en breyta líkamanum ekki í þá átt sem óskað er eftir: það gerist fyrst með hormónum. Fylgst var ekki með ungmennum sem hættu í meðferð eða komu ekki til greina.

Breska endurtekningin

Kynjamiðstöðin Tavistock í London hóf árið 2011 eigin rannsókn til að sannreyna niðurstöður Hollendinganna. Hún fylgdist með 44 ungmennum á aldrinum tólf til fimmtán ára sem fengu kynþroskabælandi lyf. Niðurstöðurnar voru ekki birtar fyrr en árið 2021. Geðræn líðan hafði hvorki batnað né versnað og öll ungmennin nema eitt héldu áfram í meðferð með kynhormónum. Rannsakendurnir komust að þeirri niðurstöðu að hagstæðar niðurstöður hollensku rannsóknarinnar hefðu ekki endurtekið sig. Þessi niðurstaða hafði áhrif á endurmat Breta síðar; sjá mat NICE.

Mikilvægi

Rannsóknin birtist á þeim tíma þegar meðferðin hafði þegar breiðst út um heiminn: alþjóðlega leiðbeiningin sem mælti með kynþroskabælandi lyfjum var gefin út tveimur árum fyrr; sjá leiðbeiningar Endocrine Society. Ráðleggingin kom því á undan birtum rannsóknargögnum. Það er ekki óalgengt í læknisfræði þegar um nýjar meðferðir er að ræða, en það skýrir hvers vegna síðari úttektir leggja svo mikla áherslu á hvað þessi eini hópur sjötíu ungmenna sýnir nákvæmlega.

Rannsóknin gaf Dutch Protocol í fyrsta sinn stoð í formi niðurstaðna og var vitnað í hana í leiðbeiningum. Þremur árum síðar kom rannsókn á sama hópi þegar þátttakendurnir voru orðnir ungir fullorðnir; sjá framhaldsrannsóknina frá 2014.